Nútíma hitabrúsaflaskan var fundin upp árið 1892 af skoska vísindamanninum Sir James Dewar.
Á þeim tíma stundaði hann rannsóknir á fljótandi lofttegundum. Til að vökva lofttegundir við lágt hitastig þurfti fyrst ílát sem gat einangrað gasið frá ytra hitastigi. Hann fól Burgh glerframleiðandanum að blása -blása tvöföldu-vegguðu gleríláti, húða innri veggi beggja laga með kvikasilfri og tæma síðan loftið á milli laganna til að búa til lofttæmi. Þessi tómarúmflaska, einnig kölluð „Dewar flaska“, getur haldið hitastigi vökvans inni í ákveðinn tíma, óháð því hvort hann er kaldur eða heitur. Þar sem hitabrúsar eru aðallega notaðar á heimilinu til að halda heitu vatni heitu eru þær einnig kallaðar heitavatnsflöskur.
Uppbygging hitabrúsa er ekki flókin. Það samanstendur af tvöföldu -vegguðu gleri, með lofttæmi á milli laganna tveggja, og fóðrið er húðað með silfri eða áli. Tómarúmið kemur í veg fyrir varmaflutning og þar sem gler sjálft er lélegur hitaleiðari endurkastar silfurhúðun varma sem geislað er innan úr ílátinu aftur í ílátið. Varmaflutningur á sér aðallega stað með þremur aðferðum-leiðni, varmi og geislun. Þegar rýmið á milli gámavegganna tveggja er lofttæmi, hindrar fjarvera loftsameinda náttúrulega varmaleiðni og loftræstingu. Að bæta endurskinslagi við innri vegginn dregur enn frekar úr hitageislun, sem leiðir til mjög skilvirks og ódýrs einangruðs íláts. Hins vegar, ef flaskan inniheldur kaldan vökva, kemur það í veg fyrir að ytri hiti geisli inn í innréttinguna. Tappi einangruðrar flösku er venjulega úr korki eða plasti, hvorugur þeirra er góður hitaleiðari.
